AstroPress

Czarną dziurę o masie około 500 Mas Słońca (HLX-1, artystyczna wizja obiektu poniżej, błękitny obiekt) odkryto w galaktyce o kodowej nazwie ESO 243-49. Jak dotąd rejestrowano obecność tego typu obiektów o masach podównywalnych z kilkoma milionami mas Słońca, na przykład w centrum drogi Mlecznej, bądź też masach rzędu od kilku do około 20 mas Słońca.

Odkrycia dokołała grupa z Centrum d'Etude Spatiale des Rayonnements we Francji, posługująca się kosmicznym teleskopem XMM-Newton. Odkrycie to jest szczególnie ważne dla osób zajmujących się naukowo zwartymi obiektami. Pomoże ono uzupełnić naszą wiedzę dotyczącą formowania się tych niezwykłych obiektów.

Co roku, a już w dwunastoletniej tradycji konferencji Campra, która zawitała na Uniwersytecie Indiana podejmowane są starania w celu dopięcia na ostatni guzik słuszności ogólnej teorii względności. Astrofizycy posługują się w tym celu obserwując otoczenie ekstremalnie zwartych obiektów jakimi są czarne dziury.

I tak modelując układy podwójne, których jeden ze składników jest czarna dziura lub gwiazda neutronowa natomiast drugim super masywna czarna dziura (tzw. EMRI, czyli extreme mass ratio inspiral) astronomowie będą w stanie opisać ilościowo rozciąganie oraz zwężanie czasoprzestrzeni - fale grawitacyjne. Powstające zmarszczki czasoprzestrzeni powodują, że orbitująca mniejsza czarna dziura po pewnym czasie zostanie pochłonięta przez jej większego towarzysza.

Fale grawitacyjne są niezwykle słabe i nie zostały jak dotąd wykryte wprost. Mają one jednak ważne znaczenie w klasycznej teorii grawitacji. W sposób naturalny zaburzają one czterowymiarowa przestrzeń podczas np. kolizji dwóch czarnych dziur. Powstające wówczas fale wywołują ruch ciał znajdujących się w pobliżu. Obiekty EMRI, modelowane podczas konferencji posłużą do weryfikacji otrzymanych wyników z teorią.

Link do artykułu oryginalnego:

http://www.astronomy.com/asy/default.aspx?c=a&id=8358

Marsjańskie sondy kosmiczne Mars Odyssey oraz Mars Global Surveyor odkryły siedem kolejnych potencjalnych jaskiń na zboczu wulkanu Arsia Mons.

Wykonując zdjęcia w zakresie promieniowania podczerwonego, astronomowie zbadali temperaturę panującą wokół pieczar. Okazało się, że zmienia się ona o około 1/3 temperatury obszaru na którym znajdują się jaskinie w ciągu doby. Są one zatem chłodniejsze w dzień i cieplejsze w porach wieczornych i nocnych.

Być może otwory są wejściem do otwartych przestrzeni pod powierzchnią Marsa. Rodzi więc to coraz bardziej prawdopodobną hipotezę o istnieniu życia jednak z drugiej strony tak duże wysokości wykluczają taką możliwość. Aby się przekonać należałoby wysłać próbnik, który by dokonał analizy gruntu z dna pieczar. Marsjańskie jaskinie mogą być również świetnym schronieniem dla astronautów przyszłych misji kosmicznych.

Link do artykułu oryginalnego:

http://www.astronomy.com/asy/default.aspx?c=a&id=6040

Astrofizycy z NASA odkryli jeden z najdziwniejszych obiektów we Wszechświecie, a dokładnie system podwójny pulsara oraz egzotycznego białego karła. Do odkrycia posłużył im teleskop Swift RXTE (Rossi X-ray Timing Explorer).

Artystyczna wizja obiektu SWIFT J1756.9

Jak się podejrzewa biały karzeł ma masę w przybliżeniu równo 7 mas Jowisza, obiega towarzysza w czasie równym 54.7 minut w średniej odległości mniejszej jaka dzieli Ziemię i Księżyc. Wspomniana osobliwość jest spowodowana bliską odległością jaka dzieli oba obiekty. Pulsar obdarzony ogromnym przyciąganiem grawitacyjnym „pożarł” część materii należącej do towarzysza. Pozostawił jedynie helowe jądro gwiazdy. Co ciekawe jest on również perełką wśród gwiazd neutronowych ponieważ obraca się ze średnią częstością 182.07 razy na sekundę. Co ciekawe w całym zaobserwowanym Wszechświecie istnieje tylko jeszcze jeden taki układ (pulsar – biały karzeł), którego „lżejszy” towarzysz ma masę w przybliżeniu równą 7 mas Jowisza, mowa tu o XTE J1807-294.

Wróćmy jednak do nowo odkrytego układu (SWIFT J1756.9), powstał on prawdopodobnie kilka miliardów lat temu, w konstelacji Strzelca w odległości 25000 ly. Pierwotnie składał się z masywnej gwiazdy oraz drugiej gwiazdy o masie w przybliżeniu równej 1 lub 3 masy Słońca. Bardziej masywna gwiazda szybciej „przeszła” swoją ewolucyjną drogę, a jej śmierć uwieńczyła eksplozja supernowej, pozostawiając gwiazdę neutronową. Lżejszy towarzysz ewoluował wolniej stając się z czasem czerwonym olbrzymem. Niestety z czasem pulsar, dzięki ogromnej sile grawitacji rozpoczął proces absorpcji materii, tworząc wokół siebie dysk akrecyjny. Tę postać układu obserwujemy obecnie.

Link do artykułu oryginalnego:

http://www.astronomy.com/asy/default.aspx?c=a&id=5996

Na 14 września przewidziany jest start misji, mającej na celu dalsza eksploracje naturalnego satelity Ziemi, Księżyca. Wszystko za sprawą Japońskiej Agencji Kosmicznej (JAXA), a dokładnie jej najnowszego dziecka: „Kaguya”.

Artystyczna wizja satelity JAXA na tle Księżyca

Celem misji jest pogłębienie wiedzy na temat samego początku powstania Księżyca jak i jego zastosowania w przyszłości. Kaguya ma na swoim pokładzie 14 rożnych instrumentów, każdy służący do innych celów. I tak np. przedmiotem badań będzie rozkład pierwiastków, minerałów, topografia terenu, pole grawitacyjne, oraz środowisko skalne globu. Również do zadań satelity będzie należało badanie bezpośredniego otoczenia Księżyca: pola elektromagnetycznego oraz wysokoenergetycznych cząsteczek.

LInk do artykułu oryginalnego:

http://www.esa.int/esaSC/SEMWM7NPQ5F_index_0.html